کار فرهنگی بر روی نوجوانان و جوانان

من یک تصمیم بزرگ گرفتم که مطمئنم از چهل سال مجاهدتم بالاتر است، بعد از اینکه ماموریتم در سوریه تمام شد و برگشتم،
تصمیم دارم بروم گوشه‌ای از این مملکت، در یک مسجد دور افتاده، روی این بچه‌های نوجوان و جوان کار فرهنگی انجام دهم و برای امام زمان سرباز تربیت کنم.

شهید حسین همدانی

نسل نور

به بچه‌مون نگیم «تو بدی»؛ بگیم «این کارت درست نبود»

وقتی بچه‌مون رفتار اشتباهی داره، حواسمون باشه بین خودش و کاری که انجام داده فرق بذاریم

مثلاً وقتی اسباب‌بازی‌هاش رو پرت می‌کنه، به‌جای اینکه بگیم «چقدر بچه‌ی بدی هستی!»، بگیم: «عزیزم، پرت‌کردن وسایل کار درستی نیست؛ اگه ناراحتی، بیا درباره‌ش حرف بزنیم»

با همین تغییر ساده، هم بهش یاد می‌دیم رفتارش رو اصلاح کنه، هم کمکش می‌کنیم خودش رو بچه‌ی بدی ندونه

قرار نیست اشتباهات بچه‌مون رو نادیده بگیریم؛ قراره یادش بدیم می‌تونه رفتارش رو بهتر کنه

وقتی از همسرت انتقاد می‌کنی، حواست باشه دقیقاً چی می‌گی!

فرض کن همسرت برای خرید وسایل مهمونی چند قلم از چیزهایی رو که با هم هماهنگ کرده بودید، فراموش کرده

می‌تونی بگی: «تو اصلاً به حرف من توجه نمی‌کنی!» یا بگی: «عزیزم، دفعه‌ی بعد بیا چیزهایی رو که باید بخریم یادداشت کنیم تا چیزی از قلم نیفته»

هم موضوع رو گفتی، هم راه‌حل دادی؛ بدون اینکه شخصیت همسرت رو زیر سؤال ببری

برای اینکه حرفت بهتر شنیده بشه، این نکته‌ها رو یادت باشه:

نیتت رو بررسی کن: واقعاً می‌خوای مسئله حل بشه یا فقط می‌خوای ناراحتی‌ات رو سر همسرت خالی کنی؟ اگه هدفت فقط خالی کردن ناراحتیه، بهتره کمی صبر کنی و بعد حرف بزنی

رفتار رو نقد کن، نه شخصیت رو: درباره‌ی همون اتفاق مشخص حرف بزن

خواسته‌ات رو روشن بگو: همسرت باید بدونه دقیقاً چه چیزی ازش می‌خوای

کوتاه و آروم حرف بزن: موضوع رو کش نده و فرصت بده همسرت هم نظرش رو بگه

گاهی یک تذکر محترمانه و یک پیشنهاد روشن، خیلی بهتر از گلایه‌های طولانی، دو نفر رو به نتیجه می‌رسونه

تربیت، شبیه درختکاری است

آیت الله حائری شیرازی

تربیت مثل درختکاری است و کار پدر و مادر مثل باغبان است که به موقع آبش بدهند، به موقع کودَش را بدهند، به موقع شیارش را بزنند، نور را برایش تأمین کنند.
نور و آب و هوا و اینها که تأمین شد، گل کردن با خود درخت است؛ دیگر باغبان گل را به درخت نمی‌چسباند. درخت خودش باید گل کند. بسیاری خیال می‌کنند بچه‌ها را باید گُلاند! هیچ انسانی نمی‌تواند کاری کند که دیگری گل کند؛ تو آبش را بده، نورش را بده، هوایش را بده، گل کردنش با خودش است. بعضی‌ها وقتی می‌بینند درخت‌شان گل کرد، حوصله ندارند و هی می‌خواهند گل باز شود. آقا! تو دستش نزن، خوب نمی‌شود. هر گلی که مردم دستش زدند، برگش پاره شد. دستکاری‌اش نکن؛ خودش باید باز شود. عقل بچه هم مثل گل است؛ به بچه نان حلال بده و احترام بگذار، عقلش گل می‌کند.

به درخت آب می‌دهند، به انسان احترام؛
به درخت کود می‌دهند، به انسان نصیحت می‌کنند؛
به درخت نور می‌دهند، به انسان آزادی و احترام و محبت.

محیط ترس و وحشت برای بچه، مثل محیط تاریک برای درخت است. درخت در محیط تاریک خفه می‌شود و بچه هم در محیط ترس و ارعاب و وحشت، روحش پژمرده می‌شود.
به هر جهت به بچه محبت کنید، احترام کنید، مقداری آزادی بدهید، مقداری مسئولیت بدهید، مقداری آگاهی بدهید؛ اگر انسان این کارها را در مورد اولاد بکند، دیگر اولاد ان‌شاءالله خودش خوب می‌شود، مخصوصاً اگر نانش حلال باشد.

راه رشد، جلد یک، صفحه ١٣١