وقتی از همسرت انتقاد می‌کنی، حواست باشه دقیقاً چی می‌گی!

فرض کن همسرت برای خرید وسایل مهمونی چند قلم از چیزهایی رو که با هم هماهنگ کرده بودید، فراموش کرده

می‌تونی بگی: «تو اصلاً به حرف من توجه نمی‌کنی!» یا بگی: «عزیزم، دفعه‌ی بعد بیا چیزهایی رو که باید بخریم یادداشت کنیم تا چیزی از قلم نیفته»

هم موضوع رو گفتی، هم راه‌حل دادی؛ بدون اینکه شخصیت همسرت رو زیر سؤال ببری

برای اینکه حرفت بهتر شنیده بشه، این نکته‌ها رو یادت باشه:

نیتت رو بررسی کن: واقعاً می‌خوای مسئله حل بشه یا فقط می‌خوای ناراحتی‌ات رو سر همسرت خالی کنی؟ اگه هدفت فقط خالی کردن ناراحتیه، بهتره کمی صبر کنی و بعد حرف بزنی

رفتار رو نقد کن، نه شخصیت رو: درباره‌ی همون اتفاق مشخص حرف بزن

خواسته‌ات رو روشن بگو: همسرت باید بدونه دقیقاً چه چیزی ازش می‌خوای

کوتاه و آروم حرف بزن: موضوع رو کش نده و فرصت بده همسرت هم نظرش رو بگه

گاهی یک تذکر محترمانه و یک پیشنهاد روشن، خیلی بهتر از گلایه‌های طولانی، دو نفر رو به نتیجه می‌رسونه

تربیت، شبیه درختکاری است

آیت الله حائری شیرازی

تربیت مثل درختکاری است و کار پدر و مادر مثل باغبان است که به موقع آبش بدهند، به موقع کودَش را بدهند، به موقع شیارش را بزنند، نور را برایش تأمین کنند.
نور و آب و هوا و اینها که تأمین شد، گل کردن با خود درخت است؛ دیگر باغبان گل را به درخت نمی‌چسباند. درخت خودش باید گل کند. بسیاری خیال می‌کنند بچه‌ها را باید گُلاند! هیچ انسانی نمی‌تواند کاری کند که دیگری گل کند؛ تو آبش را بده، نورش را بده، هوایش را بده، گل کردنش با خودش است. بعضی‌ها وقتی می‌بینند درخت‌شان گل کرد، حوصله ندارند و هی می‌خواهند گل باز شود. آقا! تو دستش نزن، خوب نمی‌شود. هر گلی که مردم دستش زدند، برگش پاره شد. دستکاری‌اش نکن؛ خودش باید باز شود. عقل بچه هم مثل گل است؛ به بچه نان حلال بده و احترام بگذار، عقلش گل می‌کند.

به درخت آب می‌دهند، به انسان احترام؛
به درخت کود می‌دهند، به انسان نصیحت می‌کنند؛
به درخت نور می‌دهند، به انسان آزادی و احترام و محبت.

محیط ترس و وحشت برای بچه، مثل محیط تاریک برای درخت است. درخت در محیط تاریک خفه می‌شود و بچه هم در محیط ترس و ارعاب و وحشت، روحش پژمرده می‌شود.
به هر جهت به بچه محبت کنید، احترام کنید، مقداری آزادی بدهید، مقداری مسئولیت بدهید، مقداری آگاهی بدهید؛ اگر انسان این کارها را در مورد اولاد بکند، دیگر اولاد ان‌شاءالله خودش خوب می‌شود، مخصوصاً اگر نانش حلال باشد.

راه رشد، جلد یک، صفحه ١٣١

اگر می‌خواهی همسرت با خیال راحت حقیقت را به تو بگوید، برای صداقت هزینه نساز…

فرض کن همسرت اشتباهش را خودش اعتراف می‌کند…

اگر اولین واکنش تو سرزنش، کنایه یا یادآوریِ اشتباهات گذشته باشد، دفعه بعد احتمال زیادی دارد حقیقت را دیرتر بگوید یا اصلاً نگوید

آدم‌ها دروغگو به دنیا نمی‌آیند؛ گاهی فقط یاد می‌گیرند که صداقت، برایشان گران تمام می‌شود

این یعنی رابطه، کم‌کم از «امنیت» به «محافظه‌کاری» تبدیل می‌شود

وقتی همسرت حقیقتی را با سختی بیان می‌کند، اول از صداقتش استقبال کن، بعد درباره خودِ اشتباه صحبت کنید

رابطه‌ای که در آن گفتن حقیقت امن باشد، دیرتر دچار فاصله می‌شود

بعضی رابطه‌ها از دعوا خراب نمی‌شوند… از «جمع شدن حرف‌های نگفته» آسیب می‌بینند

همه چیز از یک جمله کوچک شروع می‌شود که گفته نمی‌شود
بعد تبدیل می‌شود به دلخوری
بعد فاصله
بعد سردی

یک تغییر مهم:
حرف را همان اول، کوتاه و محترمانه بگو
نه با انفجار، نه با سکوت طولانی

مثلاً به جای نگه داشتن ناراحتی:
«این موضوع یه کم ذهنم رو درگیر کرده، دوست دارم آروم درباره‌ش حرف بزنیم»

رابطه‌ای که در آن حرف‌ها زود و آرام گفته شوند، کمتر جایی برای فاصله پیدا می‌کند 🤍

روزهایی بود که عنصر دلیری مردمان این مرز و بوم با مردانش شناخته می‌شد؛ امّا اینک بانوان در بعضی از عرصه‌های حضور دلیرانه، از مردان سبقت می‌گیرند

بخشی از پیام رهبر معظم انقلاب به ‌مناسبت هفته دفاع مقدس و سالگرد شهادت شهید سیدحسن نصرالله | ۶/مهر/۱۴۰۵